سرخ مثل هلال احمر
نبض نفت - فرزاد وثوقی؛ روزنامه نگار استان فارس
کنکاش در ماهیت وجودی نیروهای امدادی مانند هلال احمر،ما را به واقعیتی پر احساس می کشاند. سازمانی مملو از داوطلبان کارکشته و البته جوان،همان هایی که بدون در نظر گرفتن محدودیت سنی یا گنجینه ای از تجربه هستند یا جوان و آماده فداکاری تا سرحد جان. تا کنون و حدود چهار دهه آشنایی با این مجموعه با افرادی برخورد داشته ام که دوستی با آنان چیزی شبیه پیمانی از خون بوده است.
پیمان هایی ناگسستنی و هر چند غبار گرفته در طول زمان ،اما سرزنده و پویا. بیشترین توجه ام شامل سازمان داوطلبان جمعیت هلال احمر بود،داوطلبانی که باید حین ثبت نام در پسوند نامشان کلمه شهید قید شود. `شرطی به قید الزام`.
داوطلبان اما جان بر کف گرفته اند. اینان برگرفته از گروههای اجتماعی هستند که شاید حین وقوع هر بحران بدون ابلاغیه و حکم مأموریت ،سر از پا نشناخته و به یاری انسانهایی روند که شاید هرگز ندیده و نمی شناسند.بافت عمرانی و فرهنگی کشورمان و نیز قرار گرفتن در اقلیمی خاص و شکننده که شاید بتوان نامش را در برخی حوادث اهمال کاری گذاشت ،باعث شده تا وقوع حوادث مختلفی را شاهد باشیم؛ آتش سوزی های عمدی و فصلی ،سیل ،طوفان ،زلزله ،رانش زمین و به تازگی فرو نشست ها ،تصادفات جاده ای و سقوط های پیش بینی نشده هواگرد ها و بزرگتر از همه جنگ و نا آرامی ها و نیز ماموریت های فرا مرزی و یا حضور در اجتماعات و مناسبت های تقویمی ،همه و همه در شرح وظایف این جمعیت نهادینه شده است.
نیازهای جمعیت هلال احمر اما فراتر از حد انتظارات است چرا که برای برخورد با حوادث خرد و کلان باید پیش بینی و برخورداری از علم و تجهیزات روز را مد نظر قرار داد. باور این موضوع که گاهی با دست خالی به دل حوادث می زنیم اندکی مشکل است اما این یک واقعیت است.
دستان خالی و دل های بزرگ ،همه در اندیشه هایشان تجمیع شده تا باورمان باشد، نامشان شهید امدادگر است. در طول آن جنگ ۱۲ روزه تا این نبرد ۴۰ روزه جمعیت هلال احمر پای کار بود. تبلیغاتی در کار نیست،شاید و گاهی خسته و آماده تکیه گاهی پیدا شود تا لحظه ای را برای تجدید قوا اختصاص دهند.
گاهی حتی مصونیتی نیز در کار نیست و شاید همین امدادگری ورودی برای پایان باشد. برای همه آنانی که می شناسیم و خواهیم شناخت به بلندای آسمان دعای خیر داریم و سلامتشان را خواستاریم.
